Wow, het is echt alweer tijden geleden dat ik wat geschreven heb. >.< Nu dus maar weer een stukje, ondanks dat ik flinke hoofdpijn heb.

 

In de tussentijd is er veel gebeurd. Volgens mij was ik gebleven bij het feit dat ik de doorverwijsbrief van de huisarts had. Ik had nog eens ziten kijken op de site van het ggz, maar het schijnt dat zij contact met jou op moeten nemen. Helaas is dit nog niet gebeurd... De telefoon is wel een paar keer gegaan, maar toen kon ik hem niet opnemen omdat ie weer eens uitviel zodra ik op dat groene opneemknopje drukte. :S Dus nu zit ik met de vraag of ze nou gebeld hebben of niet, misschien dat ik maar even langs ga bij de arts (nouja, de assistente) om mijn mobiele nummer door te gaven. Die doet het tenminste wel.

 

Dan de se-week...Helaas is die slechter gegaan dan ik had verwacht. Er is in die periode daarvoor toch wel erg veel gebeurd en dat heeft toch wel een negatieve invloed gehad. Waar ik eerst nog mensen in de les hielp met bepaalde opgaven liep ik daar nu gewoon zelf vast. Heel raar, maar als faalangst voelt het niet. Het is niet dat ik bang ben om een laag cijfer te halen ofzo, maar het is gewoon dat zodra ik die tijdsdruk heb, ik in de stress raak, daardoor het overzicht verlies, fouten maak, die fouten later opmerk, ik ze verbeter wat nog meer tijd kost, etc. Het is een vicieuze cirkel. Toch maak ik me er weinig zorgen over, het zal vast wel goed komen, maar wat nou als het dat niet komt? Dan doe ik straks 9 jaar over mijn vwo en dat wil ik dus echt niet! Het liefst zou ik gewoon de hele wereld op pauze zetten, zodat ik wat meer rust in mijn hoofd kan krijgen. Ik krijg zelfs te horen van anderen dat ze weer in mijn ogen kunnen zien dat ik gestresst ben. Ik heb ook nooit écht rust in mijn kop. Het enige moment dat ik me afgelopen jaar kan herinneren dat ik rust had - ook al was het maar 2 dagen - was van de zomer toen ik met vrienden in de Vogezen was in Frankrijk. Alsnog duurde het 2 dagen voor het er eindelijk was en 2 dagen voordat we weggingen verdween het weer. :S Ik ben nu dus weer aan het proberen om wat meer overzicht te krijgen in mijn leven. Hiervoor ben ik bezig met een weekschema waar ik me aan probeer te houden, maar dat is eigenlijk nog best moeilijk. En wat school betreft, ik ben vandaag naar Leiden geweest, maar daar vertel ik straks meer over. :)

 

Ik heb een paar mensen verteld over mijn vermoeden Asperger te hebben. Ze reageerden allen begripvol, dat vind ik wel fijn. Sommigen zeggen dat ze het niet echt merken, maar als ik het zo zeg ze wel dingen herkennen. Ik doe normaal gesproken dan ook erg mijn best om het te verbergen en gewoon normaal te zijn, mijn gedachten staan op overdrive om me uit allerlei situaties te redden. Meestal gaat dit wel goed gelukkig. Ik moet zeggen dat ik het fijn vind dat anderen het weten (mits ze begripvol zijn). Ze houden rekening met je, maar behandelen je niet écht anders. Een paar vriendinnen zijn zelfs écht geïnteresseerd in hoe ik dingen meemaak, dat is leuk om te horen en te vertellen. Ook heb ik de film Mozart and the Whale gekeken. Dit is een romntische komedie over twee mensen met Asperger. Er zaten aardig wat herkenbare dingen in moet ik zeggen, alleen ik vond het jammer dat sommige karakters zo stereotyp werden neergezet.

 

Zoals ik al zei was ik vandaag naar Leiden geweest, naar de open dag van de universiteit. Ik zit al langer - voordat ik erachter kwam dat ik Asperger heb - te denken aan een studie psychologie. Daar was ik dus heen. Persoonlijk denk ik dat dit beter bij mij pas dan bouwkunde of werktuigbouwkunde in Delft, waar ik eerder aan heb zitten denken. Stiekem wil ik eigenlijk naar het conservatorium, maar daar ben ik vast toch niet goed genoeg voor. het wordt dus hoogstwaarschijnlijk psychologie. Dit valt ook wel weer goed in mijn interessegebied dus dan ik mij in ieder geval goed op de studie focussen. Dat heb ik bij bouwkunde en werktuigbouwkunde toch iets minder. Ik houd er gewoon van om het gedrag van mensen te bestuderen. Dit heb ik immers ook al - bewust of onbewust - mijn hele leven gedaan. Ik was er heen met een vriendin en heb uiteindelijk een hele gezellige dag gehad. Alle krioelende mensen bij het wisselen van locatie vond ik iets minder leuk, though. Geef mij maar een lekkere rustige plek. :) s'Avonds heb ik nog gewerkt. Het was weer eens chaos en er kwamen wat vrienden van me langs, hoe het zat met de filmavond. Die organiseer ik eens in de 3 maanden ofzo met allemaal vrienden van mijn vorige school. De meesten zijn wel een beetje anders dan de rest, de normale mensen, maar niet slechter. Het zijn in ieder geval mensen waar je op aan kunt, ook als je ze maanden niet gesproken hebt. :) Dus vandaag heb ik 3 films aangeschaft op blu-ray: Ice Age 3, The Pursuit of Happyness en Hancock. Twee ervan ken ik al, maar die vond ik erg leuk. Het blijft genieten in HD vind ik. Ik kan wel zeggen dat ik bof met mijn kamer, ook al heb ik (bijna) alles zelf aangeschaft.

 

En nu zit ik dus hier - alleen op mijn kamer - achter de laptop deze log te schrijven. Met knallende koppijn, die sinds het begin van deze log alleen maar is toegenomen. Ik denk dat het komt door overprikkeling. Ik heb het meestal als ik nieuwe dingen heb meegemaakt. Dan eindigt mijn dag met een lekkere dosis hoofdpijn /sarcasm. Vreemd genoeg is het altijd rechts. Misschien dat ik me toch maar niet aan het schema ga houden om om 1 uur naar bed te gaan... Mijn zusje is in ieder geval van het weekend altijd bij mijn moeder, dus last van haar muziek heb ik niet. :)

 

Dan nog iets over morgen. Allereerst ga ik denk ik gewoon heerlijk uitslapen en hopen dat mijn hoofdpijn weg is. s'Middags heb ik nog niks gepland, maar ik ga denk ik aan mijn muziek werken. Ik heb 3 nieuwe nummers geschreven, een op gitaar met zang, een op piano (instrumentaal) en een voor een heel orkest (filmmuziek). :) En s'avonds heb ik weer dansles en vrijdansen met stijldansen. Dat wordt vast wel weer gezellig, mijn vaste twee uurtjes socializen. ^^

 

Mijn log wordt nu wel wat aan de lange kant, en mijn hoofdpijn wordt nu bijgestaan door misselijkheid, dus ik ga er een eind aan breien en duik lekker mijn bed in. Eventjes rustig alle gedachten laten bezinken en me voorbereiden op wat komen gaat. Zoals ik altijd doe eigenlijk. :) Ik hoop dat ik het met deze lange log een beetje heb goedgemaakt dat ik vorige week niks geschreven heb. Welterusten!

 

Until next time!

 

Erik

Hee, het is alweer  ruim een week geleden dat ik voor 't laatst wat geschreven heb, maar heb er geen tijd/zin in gehad. Laat ik maar beginnen bij vorige week. De universiteit was erg leuk, ook heb ik weer even kunnen bijpraten met degene waarmee ik die dag meeliep, aangezien hij vroeger een klasgenoot was. Ik heb een goede indruk gekregen maar ga me ook nog verder oriënteren. Wat ik wel nog kwijt wil erover was dat de terugweg in de spits een ramp was. Eerst een stuk met de bus waar het zo vol was dat we moesten staan, en daarna nog een uur met de trein. Gelukkig konden we hier nog wel ergens een plekje bemachtigen om te zitten, maar krap was het wel. Dus oortjes maar ingedaan en bijna de hele tijd naar buiten zitten kijken. Diezelfde avond nog had ik de ergste "dip" van de hele week, ik weet niet waarom, maar het kwam gewoon opeens opzetten. Uiteindelijk ging het wel weer, maar die paar uurtjes voelde ik me vreselijk. Gelukkig ben ik er onderhand helemaal uit. :)

 

Afgelopen week heb ik niet veel gedaan. School is weer begonnen en vanaf morgen heb ik se-week. Ik heb afgelopen week wel de doorverwijzing gehad van de dokter, dus dat wordt deze week eventjes naar het ggz ofzo bellen. Het is eigenlijk sowieso een rare week geweest, vooral de laatste paar dagen. Vraag me niet hoe ik het voor elkaar kreeg, maar ik ben drie dagen achter elkaar om zes uur s'ochtends naar bed gegaan. Je snapt dus wel hoe ik me vandaag voelde, ik stond op met behoorlijke koppijn en dat is de hele dag niet weggegaan. Ik heb nu een paracetamol genomen dus daat het wel, maar toch. Bovendien moest ik vandaag ook nog eens van 4 tot 8 werken. Achja, ik had toch niet veel beters te doen en het geld is nu weer in ieder geval verdiend.

 

Gisteren was het bij stijldansen Halloween. Net zoals vorig jaar had ik me weer geschminkt als zombie. Het leuke is, is dat bijna iedereen verkleed of geschminkt gaat, iets wat je volgens mij niet veel meer ziet op veel plekken. Daarnaast heb ik ook iemand verteld over mijn vermoeden van Asperger. Ze zei dat het best weleens zou kunnen kloppen. Bij het afscheid nemen (waar ik normaal een hekel aan heb omdat ik nooit goed weet hoe ik me moet gedragen dan) vroeg ze of ze me een knuffel mocht geven, dat vond ik wel lief. ^^ Ik houd namelijk erg van knuffels van vriendinnen die ik graag mag, maar als ik zelf eens het initiatief probeer te nemen ontstaan er soms van die awkward momentjes en daar houd ik niet zo van.

 

Zoals ik al zei heb ik vanaf morgen se-week. Ik begin met natuurkunde (mijn lievelingsvak) en daarna Engels. Piece of cake dus. Dit gaat sowieso mijn makkelijkste se-week sinds jaren worden. Het gaat allemaal over stof dat ik 2 a 3 jaar terug al gehad heb toen ik nog goed in die vakken was op school. Slechter dan toen zal het dus waarschijnlijk niet gaan. :)

 

Verder heb ik nog een leuk nieuwtje. Dit is namelijk de eerste log die ik schrijf vanaf mijn nieuwe laptop, die ik sinds afgelopen donderdag heb. Ik ben er echt heel erg blij mee. Ik kan nu ook eindelijk weer écht aan mijn muziek werken (en achtbanen ontwerpen xD). Over muziek gesproken, ik heb weer een nieuw liedje geschreven en ben alweer bezig met de volgende, ik krijg steeds sneller inspiratie. :) Ook mijn zang wordt steeds beter.

 

Dat was het eigenlijk wel weer. Waarschijnlijk zal ik van de week nog wel een stukje schrijven hoe de se-week ging ofzo. xD

 

Until next time!

 

Erik

 

 

Heey. ^^

 

Het is alweer bijna een week geleden dat ik voor het laatst een stukje heb geschreven, niet dat er bijzonder veel gebeurd is, maar ik vind het wel weer tijd dat er een nieuw stukje komt.

 

Allereerst; wat wordt het weer koud zeg! Ik heb afgelopen zaterdag nog een stukje kunnen fietsen (en mijn conditie bleek ontzettend achteruit te zijn gegaan), maar ik ben bang dat dat de laatste keer van het seizoen was. Nog even en het gaat weer vriezen en dan kan je helemaal niks meer beginnen. Wat wel leuk was, was dat ik allemaal bekenden van me tegenkwam die mij helemaal niet herkenden. Dan kan je weer eens zo'n gesprek beginnen van "hee, ik zag je nog". Of je gebruikt het als opvulling voor zo'n vervelende stilte, waar ik wel vaker last van heb. :P Dan weet ik gewoon helemaal niks te zeggen en achteraf komen er dan tientallen opties in me op. Vroeger was ik mij hier nog niet zo bedachtzaam op, maar nu wel. xD Sinds ik het vermoeden heb dat ik Asperger heb, beginnen er steeds meer dingen op te vallen. Hoe ik me gedraag, hoe anderen op mij reageren, wat ik zeg, etc.. Ik ben alles aan het analyseren. Veel meer dan eerst. Elk klein detail valt me op en het wordt voor mij steeds duidelijker dat ik het heb. Ook heb ik oude foto's opnieuw bekeken en het valt me op dat ik altijd al een einzelgänger was, vaak wat meer afstand van de menigte nam en vaak oortjes in had om me af te sluiten van de rest van de wereld en te genieten van de muziek.   Misschien haal ik het wel in mijn hoofd, maar ik denk niet dat dat het geval is. Ik kan nog steeds nuchter denken...

 

Een kleine week terug heb ik me aangemeld op een forum. Hier hoor ik veel verhalen van anderen die me erg bekend voor komen. Ik moet zeggen dat het erg fijn is om gelijkgestemden te spreken. Dan kan je tenminste je verhaal kwijt en krop je het niet op. Daar heb ik namelijk weleens de nijging naar als ik het gevoel heb dat ik weer te lang over bepaalde onderwerpen doorga. xD Daarnaast zijn het ook geen vervelende mensen die zeggen dat je wat in je hoofd haalt, want dat vind ik echt irritant. Ik voel me dan onbegrepen. Zeg dan gewoon dat het misschien zo is maar dat je het niet zeker weet ofzo. Na veel overwegen heb ik trouwens besloten om wel voor de doorverwijzing te gaan, enerzijds vanwege het feit dat het voor mij ook veel kan verklaren en helpen, anderzijds misschien ook wel om te laten zien dat ik niet dingen in mijn hoofd haal. De tijd zal het leren.

 

Daarnaast zit ik sinds maandagavond een beetje in een dipje. Ik weet niet hoe het komt, misschien is het wel gewoon een heel normaal winterdipje, maar fijn is het niet. Een gevoel van machteloosheid dat ik een beetje heb vanwege redenen die ik hier niet neer gaat zetten zou ook mee kunnen spelen. Eigenlijk weet ik dat wel zeker. Maargoed, dat verdwijnt vast wel weer, ik heb wel vaker dipjes en ik kom er altijd weer vrolijk uit. ^^ Bijkomend nadeel is dat ik wel tot één uur ofzo in bed lig omdat ik geen zin heb om er uit te komen maar gewoon na wil denken over allerlei dingen, en vervolgens als ik er uit ben alleen maar nutteloze dingen doe, maargoed, ik heb vakantie dus het mag en het kan. ^^

 

Morgen ga ik trouwens een dagje meelopen op de universiteit. Ik ben benieuwd hoe het gaat worden, maar ik heb er eigenlijk wel zin in. Het is in ieder geval beter dan elke dag maar thuis voor de computer zitten. :)

 

Om nog even te eindigen met een quote van een eigen nummer:

 "So many questions that we ask  

Until next time!

 

Erik

P.s. Ik verdedig me trouwens wel erg veel over het feit dat ik misschien iets in mijn hoofd haal. xD

Heey. :)

 

Laat ik mezelf maar eerst eens even voorstellen. Ik ben Erik en ben 19 jaar. Dit is mijn allereerste blog die ik schrijf, dus het is nog allemaal een beetje nieuw voor me, maargoed, daar gaat dit stuk niet over. Ik zit namelijk sinds kort een beetje met iets dwars, namelijk het feit dat ik mogelijk het syndroom van Asperger heb. Een milde vorm weliswaar, maar toch.

 

Ik heb altijd al het gevoel gehad, dat ik op een of andere manier anders ben dan de rest. Niet écht anders, maar toch ook niet hetzelfde. Het begon eigenlijk allemaal halverwege de basisschool - ik denk dat ik een jaar of 10 was - waar ik een klein beetje een buitenbeentje was, maar ik had wel gewoon vrienden en ik kon over het algemeen redelijk goed met iedereen overweg, bij momenten dan.  Ik ben altijd een "softie" geweest. Ik had redelijk veel vriendinnen en ik had altijd het gevoel dat ik met hun vaak beter kon praten, zeker over bepaalde onderwerpen. Ik wilde niet zijn zoals de "stoere" jongens, iets wat ik nog steeds niet wil. Daarnaast was ik ook heel braaf. Ik hield me altijd netjes aan de regels en deed mijn best op school. Dit ging me heel makkelijk af op de aangezien ik meerbegaafd ben, zoals ze dat schijnen te noemen. Door dat ik zo braaf was en absoluut geen meeloper was en daarnaast ook vaak niet begrepen werd had ik, samen met een paar lotgenoten, zo nu en dan last van pesterijen wat mijn zelf zelfvertrouwen niet ten goede kwam. Maar erover praten deed ik vrijwel nooit.

 

Later, op de middelbare school - een gymnasium - was ik amper veranderd. Ik zat de hele dag aan school, en als ik er eindelijk mee klaar was ging ik vaak gamen. Dan zat ik lekker in mijn eigen wereld, zonder anderen er om heen. Ik kan ook best wel boos worden als ik met iets bezig was en ik werd gestoord. 

Toen ik in de 2de zat,  kreeg ik een of andere variant van de ziekte van Pfeiffer. Ik was hierdoor een halfjaar vrijwel niet aanwezig en mijn hele motivatie voor school ging naar de knoppen. Ik had een zesjes-mentaliteit gekregen, verwaarloosde mezelf en trok me vaak terug. Gelukkig veranderde dit later en begon ik mezelf weer beter te verzorgen. Ik heb altijd een paar vrienden gehad die er altijd voor me waren, maar bij de rest was het vaak slechts een tijdelijke vriendschap. Met een vriendin die ik leuk vond heb ik uiteindelijk zelfs erge ruzie gehad omdat ik blijkbaar dingen deed die haar beledigden, maar waar ik zelf geen flauwe notie van had.

 

Op een gegeven moment moest ik van school af. Twee keer blijven zitten in de vijfde en omdat een of andere leraar vond dat ik ten onrechte ziek was, had ie mijn cijfer gehalveerd waardoor ik één minpunt te veel had. Jawel, één minpunt! Een 5,4! Ik (en mijn ouders ook) hebben nog van alles geprobeerd, maar het mocht niet baten. Ik kon mijn vwo-diploma nu gaan halen op een vavo-school, waar ik nu nog mee bezig ben. Het laatste jaartje als het goed is.

 

Maargoed, ik dwaal te veel af. xD Het ging immers over het syndroom van Asperger. Ik denk namelijk dat ik het heb. Een bepaalde vriend zegt van niet, maar een goede vriendin van me zegt dat het best wel eens zou kunnen. Ik vind het namelijk erg lastig om over van alles en nog wat te praten en ben blij als de ander aan het woord is. Ik kán het gewoon niet, als er geen stiltes vallen is dat eerder uitzondering dan regel. Behalve als het een onderwerp is dat me echt interesseert, zoals achtbanen en attractieparken, muziek (in bijna alle soorten en maten) en wielrennen. Achtbanen en attractieparken is het laatste jaar misschien een beetje op de achtergrond geraakt, maar als je me twee jaar geleden een plaatje had laten zien van een willekeurige achtbaan had ik je precies kunnen vertellen welke het was, en misschien ook nog wel de hoogte, snelheid, of lengte. Waar het op neer komt, is dat ik me heel erg verdiep in dingen die ik interessant vind, in zoverre zelfs dat het bijna een obsessie te noemen is. Mensen worden ook weleens gek als ik erover praat en ik ga meer dan eens te lang door, niet expres hoor, maar het gebeurt gewoon. Tegenwoordig heb ik vaak wel door wanneer ik moet stoppen, maar ik vind het wel moeilijk. Daarom praat ik over bepaalde onderwerpen met zoveel mogelijk mensen, zodat ik toch mijn ei kwijt kan. Alsnog voel ik dan soms aan dat diegene het niet boeiend lijkt te vinden en dan denk ik 'ik houd mijn mond wel', al is dat geen fijn gevoel. Ik ben namelijk emotioneel niet de sterkste. Ik trek me vrij snel iets aan van wat andere zeggen en het duurt een eeuwigheid om er weer bovenop te komen. Omdat ik dit nu weet kan ik er slim op in spelen, maar vroeger had ik er meer dan eens last van.

 

Zoals ik net al zei, is wielrennen één van de onderwerpen die me echt interesseren. Ik ben er dit jaar zelf ook mee begonnen en het is voor mij een heerlijke manier om tot rust te komen en even te ontsnappen van de echte wereld. Mijn record staat op 9 uur op de fiets, 9 uur tot rust komen, geestelijk dan, want met vier maanden fietservaring was ik na 250 km fietsen lichamelijk kapot. Nog steeds trek ik me graag terug op de fiets of in mijn kamer, zoals nu, nu ik deze blog schrijf. Ik geniet van de rust om me heen die ik op andere plekken vaak niet kan vinden. Drukke plekken vind ik vreselijk, ik heb veel liever één op één contact, ik voel me benauwd als er heel veel mensen om me heen zijn (al probeer ik het zo min mogelijk te tonen). Je hebt dan drukdruk en gewoon druk. Druk vind ik nog wel gezellig als er leuke mensen zijn, al praat ik wat minder dan de meesten misschien, maar drukdruk is echt hatelijk. Ik vind het veel te stressvol. En dan zijn er nog van die mensen die maar blijven aandringen of ik mee uitga...

Uiteindelijk is er bij mij een lampje gaan branden, nadat van Asperger hoorde. Ik had geen flauw idee wat het was, dus ik heb het opgezocht. De kenmerken ervan kwamen ontzettend overeen met de dingen die ik al jaren mee maak en bij de zelftest had ik een score van 34 (maximaal 50), wat inhield dat ik een grote kans heb dat ik het heb (de meeste mensen scoren 10-20 punten). Nee, een officiële diagnose heb ik niet, maar ik vermoed het wel. Niet dat ik het erg vind hoor, het verklaart een hoop van mijn gedrag en mijn rare trekjes. Ik heb over een verwijzing van de dokter naar de psychiater na zitten denken, maar of ik dat doe weet ik nog niet... Het kan zo zijn voordelen hebben om het niet zeker te weten, al blijf ik mezelf toch ook wel afvragen of ik het nou heb of niet.

 

Maargoed, mijn blog wordt nu wel een beetje aan de lange kant (ik ben blij als je dit überhaupt nog leest) dus ik ga er maar weer mee stoppen. Ik zal er in de toekomst meer gaan schrijven over mijn eigen muziek, wielrennen, en allerlei andere dingen. Het bevalt me wel, mijn gedachten op digitaal papier zetten.

Until next time!

 

Erik